Fundamentalne studium koncepcji upāya (zręcznych/umiejętnych środków) w buddyzmie mahajany. Pye analizuje, jak ta doktryna pozwala buddyzmowi na elastyczność i adaptację - nauki mogą być modyfikowane w zależności od zdolności słuchacza, ponieważ są jedynie „środkami” do celu, nie absolutnymi prawdami.
Książka śledzi rozwój koncepcji od wczesnych sutr przez Sutrę Lotosu po późniejsze szkoły mahajany.
Główne tezy
- Upāya pozwala na pozornie sprzeczne nauki w ramach jednej tradycji
- Wszystkie doktryny buddyjskie są „tratwą” do porzucenia po przepłynięciu rzeki
- Koncepcja ta tłumaczy wewnętrzny pluralizm buddyzmu
- Upāya może być interpretowana jako „pobożne kłamstwo” lub pedagogiczna mądrość