Buddyjska dyscyplina etyczna, tradycyjnie obejmująca wskazania (pāñca-sīla), zasady monastyczne (vinaya) oraz kultywowanie cnót.
Perspektywa krytyczna
- Amoralność techniki: Główny punkt krytyki ruchu mindfulness (patrz: McMindfulness (pojęcie)). Krytycy tacy jak Ronald Purser argumentują, że wypreparowanie medytacji z kontekstu Sīla czyni z niej „technikę amoralną”, którą mogą stosować zarówno snajperzy, jak i maklerzy giełdowi do zwiększenia efektywności bez zmiany postawy etycznej.
- Relatywizm „zręcznych środków”: W niektórych tradycjach (szczególnie Zen i Tantra) etyka Sīla bywała zawieszana na rzecz „szalonej mądrości” lub „zręcznych środków” (Upāya), co wielokrotnie służyło jako parawan dla nadużyć władzy i skandali seksualnych w zachodnich sanghach.
- Purytanizm modernizmu: Protestancki buddyzm często redukuje Sīla do mieszczańskiej moralności, wycinając z niej aspekty rytualne i ascetyczne na rzecz racjonalnej „etyki społecznej”.