Buddyzm koreański (kor. 불교, pulgyo) - tradycja buddyjska Półwyspu Koreańskiego, często pomijana w zachodnich opracowaniach na rzecz buddyzmu japońskiego i tybetańskiego. Charakteryzuje się dominacją tradycji sŏn (kor. odpowiednik zen/chan) oraz próbami syntezy różnych nurtów.
Historia
- 372 n.e. - wprowadzenie buddyzmu z Chin do królestwa Goguryeo
- VI-X w. - rozkwit, patronat królewski
- Dynastia Joseon (1392-1897) - prześladowania, marginalizacja (konfucjanizm jako ideologia państwowa)
- Okupacja japońska (1910-1945) - próby japonizacji buddyzmu koreańskiego
- XX-XXI w. - odrodzenie, zakon Jogye jako dominująca organizacja
Cechy charakterystyczne
Tradycja sŏn
Koreański odpowiednik zen, z naciskiem na medytację hwadu (kor. odpowiednik kōan). Mniej zrytualizowany niż zen japoński.
Synkretyzm
Tendencja do łączenia różnych szkół i praktyk. Mistrz Chinul (1158-1210) dążył do syntezy sŏn z naukami scholastycznymi.
Monastycyzm
Silna tradycja klasztorna, opisana przez Buswella w The Zen Monastic Experience.
Kluczowe postacie XX w.
- Kyŏnghŏ (1849-1912) - odnowiciel tradycji sŏn
- Han Yongun (1879-1944) - mnich, poeta, działacz niepodległościowy
- Kusan Suryŏn (1909-1983) - mistrz odpowiedzialny za otwarcie koreańskiego buddyzmu na Zachód
- Seongcheol (1912-1993) - surowy mistrz sŏn
Różnice wobec japońskiego Zenu
- Mniej estetyzacji, więcej surowości
- Ścisły celibat monastyczny (w przeciwieństwie do wielu szkół japońskich)
- Mniejszy wpływ na kulturę popularną Zachodu
Bibliografia
- The Zen Monastic Experience - etnografia życia klasztornego
- Makers of Modern Korean Buddhism - reformatorzy XX w.