Przełomowa i niezwykle kontrowersyjna książka, która wstrząsnęła zachodnim postrzeganiem buddyzmu zen. Brian Victoria (sam będący wyświęconym kapłanem zen w tradycji Sōtō) dokumentuje systematyczne poparcie, jakiego japońskie instytucje zen udzielały japońskiemu militaryzmowi i imperializmowi od okresu Meiji aż do końca II wojny światowej.
Autor ukazuje, jak czołowe postacie zen (w tym słynni na Zachodzie popularyzatorzy jak D.T. Suzuki czy mistrzowie Harada Daiun Sogaku i Yasutani Hakuun) aktywnie promowały zabijanie jako „akt współczucia” oraz identyfikowały buddyzm z duchem samurajskim (Bushidō) i lojalnością wobec Cesarza.
Główne tezy
- „Zen Drogi Cesarskiej” – buddyzm został zinstrumentalizowany przez państwo nacjonalistyczne.
- Współudział mistrzów – czczone na Zachodzie autorytety pisały traktaty usprawiedliwiające wojnę i agresję.
- Brak etyki pacyfistycznej – doktryna „pustki” i „braku jaźni” była wykorzystywana do wyłączenia moralnej odpowiedzialności za zabijanie.
Powiązane notatki
- Orientalizm buddyjski – książka burzy mit „pokojowego Wschodu”.
- Buddyzm a nauka – pokazuje ciemną stronę „racjonalizacji” buddyzmu.